Dagobert I (ur. ok. 603, zm. 19 stycznia 639) – król Franków od 623 w Austrazji, syn Chlotara II.
Rządy w Austrazji Dagobert był najstarszym synem Chlotara II i Haldetrudy (575–604) oraz wnukiem Fredegundy. Chlotar rządził sam nad wszystkimi Frankami od 613. W 622, Chlotar uczynił Dagoberta królem Austrazji – historycy są praktycznie pewni, iż motywem była chęć związania austrazyjskiej szlachty z rządzącymi Frankami. Jako dziecko Dagobert żył pod opieką przodków dynastii karolińskiej i austrazyjskich magnatów, Arnulfa z Metzu i Pepina z Landen.
Chlotar próbował zarządzać niestabilnymi sojuszami, jakie miał z innymi szlacheckimi rodzinami przez większą część rządów Dagoberta. Kiedy Chlotar przyznał Austrazję Dagobertowi, początkowo wykluczył Alzację, Wogezy i Ardeny, ale wkrótce potem szlachta austrazyjska zmusiła go do oddania tych regionów Dagobertowi. Rządy Franka pochodzącego z samego serca kraju ściślej związały Alzację z dworem Austrazji. Dagobert stworzył nowe księstwo (późniejsze Księstwo Alzacji) w południowo-zachodniej Austrazji, aby chronić region przed inwazją Burgundów lub Alemanów. Księstwo składało się z Wogezów, Bramy Burgundzkiej i Transjuranii. Dagobert uczynił Gundoina swoim dworzaninem (który przypadkowo założył klasztory w Alzacji i Burgundii).