Pierwsze próby wykorzystania lotnictwa do bombardowania w Wielkiej Brytanii nastąpiły w 1911 roku, gdy przeprowadzono próby bombardowania makiety okrętu zrzucanymi z samolotu pociskami artyleryjskimi. Podobnie jak w innych krajach impulsem wywołującym pojawienie się lotnictwa bombowego był wybuch I wojny światowej (1914–1918). Lotnictwo brytyjskie wówczas dzieliło się na Royal Flying Corps (RFC) – lotnictwo wojsk lądowych, operujące we Francji – i Royal Naval Air Service (RNAS), czyli lotnictwo marynarki wojennej, odpowiedzialne głównie za obronę Wysp Brytyjskich.
I wojna światowa Bombowce lekkie W początkowym okresie wojny Brytyjczycy, podobnie jak i inne państwa, używali w charakterze bombowców lekkich samolotów wielozadaniowych, rozpoznawczych i obserwacyjnych, jak: Avro 504, BE2, RE8, FE2b, Armstrong Whitworth FK.8. Samoloty tego rodzaju były dwumiejscowymi jednosilnikowymi dwupłatami, osiągały prędkość 100–160 km/h i mogły zabierać najwyżej do około 100 kg bomb. Wykorzystywano też zakupione podobne samoloty francuskie.