Ludwik II Niemiecki (ur. w 806, zm. 28 sierpnia 876 we Frankfurcie nad Menem) – król Bawarii w latach 817–843, a od 843 król wschodniofrankijski. Syn Ludwika I Pobożnego, wnuk Karola Wielkiego.
Życiorys Młodość W 817 na mocy rozporządzenia sukcesyjnego ojca, Ludwik otrzymał Bawarię. W 824 brał udział w wyprawie przeciw wojskom bretońskim. W 826 stłumił powstanie Sasów i objął samodzielne rządy w Bawarii. Rok później najechał na Bułgarów panońskich. Wraz z braćmi uczestniczył w spisku przeciwko swej macosze Judycie. W 833 wraz z braćmi uczestniczył w powstaniu przeciwko Ludwikowi Pobożnemu, który został uwięziony na polecenie Lotara. Bracia dokonali podziału ziem ojca, na mocy którego Ludwik miał otrzymać oprócz Bawarii terytoria Szwabii, Alzacji i Nadrenii. W 834 Ludwik uwolnił ojca, w obawie przed zwiększeniem wpływów swego brata Lotara.