Księga proroka Zachariasza (hebr. זכריה Zecharija) – jedna z ksiąg Pisma Świętego, znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła część Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych.
Wizjoner Zachariasz działał obok Aggeusza najprawdopodobniej w latach 520-518 przed Chr.Praca zbiorowa, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Edycja św. Pawła, 2013, . (a dokładnie od listopada 520 roku do grudnia 518 rokuPraca zbiorowa, Biblia Poznańska, wyd. pierwsze, Poznań 2007, .Dwaj prorocy [w:] Anna Świderkówna, Rozmowy o Biblii. Narodziny Judaizmu, wyd. szóste, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018, .). Jego przesłanie przybiera postać bardzo żywych, przykuwających uwagę obrazów.
Treść Część 1: Zaczyna się nowa era 1–8 Wstęp, wezwanie Jahwe do nawrócenia się 1,1–6 Osiem wizji i zagadnienia moralne 1,7–8,23 (wizje: jeźdźcy, rogi i czterech rzemieślników, młodzieniec ze sznurem mierniczym, przebranie arcykapłana Jozuego w czyste szaty, świecznik i dwie oliwki, latający zwój, dzban, cztery rydwany)
Część 2: Izrael i narody 9–14 Pierwsze przesłanie 9–11 (narody pod panowaniem Jahwe, Król Pokoju, wyzwolenie przez Jahwe i powrót Izraela, obraz pasterza) Drugie przesłanie 12–14 (ocalenie Jerozolimy i nawrócenie ludu)