Władimir Georgijewicz Sorokin (; ur. 7 sierpnia 1955 w Bykowie, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski pisarz, czołowy przedstawiciel rosyjskiego konceptualizmu.

Życiorys Urodził się 7 sierpnia 1955 roku w miasteczku Bykowo niedaleko Moskwy. Debiutował w wieku 17 lat w czasopiśmie Za kadry nieftianikow. W 1992 przebywał na stypendium DAAD w Berlinie.

Obecnie jest uznawany za jednego z trzech czołowych rosyjskich postmodernistów (obok Wiktora Pielewina i Wiktora Jerofiejewa). Jest autorem opowiadań, scenariuszy filmowych, dramatów i powieści, m.in. Norma, Tridcataja lubow’ Mariny, Sierdca czetyrioch, Gołuboje sało (Błękitna słonina), Lod (Lód) i Oczeried’ (Kolejka). Jego literatura przez wielu uznawana jest za dość kontrowersyjną – proputinowska organizacja „Idący razem” wrzucała Gołuboje sało do makiety sedesu, dopatrując się w utworze treści pornograficznych (chodziło o scenę intymnego zbliżenia Józefa Stalina i Nikity Chruszczowa), zaś na Sorokina po publikacji Lodu spadł grad oskarżeń o faszyzm (w powieści uprzywilejowaną pozycję mieli niebieskoocy blondyni).

Mimo kontrowersji utwory Sorokina z powodzeniem zostały przetłumaczone m.in.