Polska Partia Socjalistyczna – Opozycja (PPS-Opozycja) – odłam Polskiej Partii Socjalistycznej działający w okresie 1912–1914 jako opozycja do PPS-Frakcji Rewolucyjnej.
Historia Początkowo była to grupa opozycyjna wewnątrz PPS-Frakcji Rewolucyjnej. Obejmowała głównie organizacje PPS w Krakowie, Lwowie i Genewie. Została stworzona przez byłych członków Wydziału Bojowego przeciwnych uniezależnianiu się i autonomizacji Związku Walki Czynnej od Polskiej Partii Socjalistycznej.
Konflikt rozpoczął się w lutym 1911 na IV Radzie Partyjnej PPS, gdzie część działaczy złożyła projekt uchwały krytykującej Centralny Komitet Robotniczy za oderwanie od gruntu krajowego i skupienie pracy wyłącznie na problematyce Związku Walki Czynnej jako organizacji „o całkowicie mglistym charakterze ideowym”. Projekt uchwały nie został przyjęty, skutkiem czego członkowie Wydziału Bojowego oraz większość członków Wydziału Organizacyjnego złożyli swojej funkcje w kwietniu 1911. Członkowie wydziałów wydali 4 czerwca 1911 poufny okólnik wyjaśniający swoje ustąpienie. Okólnik podpisali byli członkowie Wydziału Bojowego (Tomasz Arciszewski, Edward Gibalski, Włodzimierz Hellmann, Jan Cynarski, Mieczysław Dąbkowski) oraz byli członkowie Wydziału Organizacyjnego Feliks Perl, Stanisław Siedlecki, Włodzimierz Kunowski.