wobec księcia opolskiego – Bolka IV).
Nie obyło się też oczywiście bez problemów, szczególnie zaś palącym była kwestia ukrócenia łupieżczych napadów na majątki kościelne różnych grup przestępczych, w skład których nierzadko wchodzili nawet książęta (np. książę lubiński – Henryk IX). W celu pozyskiwania funduszy na obronę Wacław nie wahał się zastawiać majątków kościelnych.
W rządach nad diecezją Wacławowi pomagało przez pewien czas aż trzech biskupów pomocniczych – benedyktyni: Tylman Wessel i Mikołaj z Bolesławca oraz dominikanin – Diersław.
W 1409 r. po śmierci ostatniego z braci – Ruprechta I, Wacław został jedynym dziedzicem księstwa legnickiego i mimo że jeszcze w tym samym roku (dokładnie 19 marca) zapisał księstwo swoim kuzynom: Henrykowi IX i Ludwikowi II, to aż do 1413 r. zarządzał jednocześnie diecezją i dzielnicą legnicką, dając nadzieję jej zapisania swoim następcom na tronie biskupim.
Ostatecznie 16 marca 1413 r. Wacław zrezygnował z władzy nad Legnicą i oddał ją Ludwikowi II. Decyzja ta wywołała kilkuletnią wojnę pomiędzy braćmi Ludwikiem II i Henrykiem IX, gdyż starszy z braci poczuł się urażony faktem oddania całości księstwa młodszemu. Na nic zdały się pełne oburzenia protesty Wacława, że jest on jedynym dysponentem księstwa i może je oddać, komu chce.