Sejm walny Wielkiego Księstwa Litewskiego (lit. Lietuvos Didžiosios Kunigaikštijos Seimas) – parlament Wielkiego Księstwa Litewskiego, istniejący od 1445 do czasu zawarcia unii lubelskiej w 1569, kiedy to oficjalnie został zniesiony na rzecz połączonego sejmu walnego Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Ogólna charakterystyka Zestawienie sejmów Wielkiego Księstwa Litewskiego Władca Miejsce Liczba Kazimierz IV Jagiellończyk(1440–1492) Wilno 7 Brześć 4 Grodno 2 Nowogródek 1 Aleksander Jagiellończyk(1492–1506) Wilno 3 Zygmunt I Stary(1506–1548) Wilno 13 Brześć 4 Grodno 1 Nowogródek 1 Zygmunt II August(1548–1564) Wilno 3 Mińsk 1 Razem 40 Sejm był nieregularnym zjazdem szlachty litewskiej, zwoływanej w razie potrzeby przez wielkiego księcia lub podczas bezkrólewia przez . Obrady trwały zazwyczaj jeden lub dwa tygodnie. Sejm stopniowo ewoluował od spotkania najbardziej wpływowych możnowładców do instytucji ustawodawczej reprezentującej ogół litewskiej szlachty. Pod względem znaczenia sejm litewski znajdował się w cieniu Rady Panów. W przeciwieństwie do sejmu polskiego był jedynie organem przedstawicielskim szlachty litewskiej, bez inicjatywy ustawodawczej. Jego kompetencje ograniczały się do zatwierdzania ustaw i dekretów wydawanych przez wielkiego księcia po konsultacji z , nie posiadał prawa veta.