Początkowo sejm litewski nie miał władzy ustawodawczej. Debatował jednak nad sprawami zagranicznymi i krajowymi, podatkami, wojnami i budżetem państwa. Na początku XVI wieku nabył pewne uprawnienia legislacyjne – mógł zwrócić się do wielkiego księcia z inicjatywą ustawodawczą. Władca zazwyczaj zgadzał się na propozycje, kiedy potrzebował wsparcia i współpracy szlachty. Początkowo sejm tworzyli oraz wysocy urzędnicy państwowi. Dopiero z czasem rósł udział szerszych mas szlacheckich w obradach. Kiedy zaczęło wzrastać znaczenie sejmu, szlachta z odleglejszych regionów zaczęła wybierać swoich przedstawicieli na zjazdy. Mimo to parlament Wielkiego Księstwa Litewskiego był zdominowany przez magnatów, a niższe warstwy szlachty były biernymi obserwatorami. Jednak również średnia szlachta zaczęła dostrzegać możliwość blokowania nowych podatków i domagać więcej przywilejów dla siebie. Było to zjawisko podobne do ruchu egzekucyjnego w Koronie.