Podstawowym barwnikiem fotosyntetycznym jest u nich chlorofil a, występujący praktycznie u wszystkich grup taksonomicznych glonów, podobnie jak b-karoten. Pozostałe barwniki asymilacyjne mają ograniczone występowanie.
W budowie ciała glonów (plechy) wyróżnia się stopnie organizacyjne: monadowy, ryzopodialny, kapsalny, kokkalny, trychalny, syfonalny i syfonokladialny. W różnych grupach reprezentowane są jedynie niektóre z nich, wszystkie występują tylko u zielenic.
Do glonów zalicza się organizmy jedno- lub wielokomórkowe, czasem mikroskopijnej wielkości, a czasem występujące w postaci rozłożystych plech. U glonów nie występują organy takie jak korzenie, liście, łodygi czy kwiaty. Duże plechowate glony zakotwiczają się w podłożu chwytnikami (rizoidy).
Glony z grupy protistów zyskały zdolność fotosyntezy dzięki symbiozie z jednokomórkowymi glonami roślinnymi. Rozpoznaje się je po potrójnej lub poczwórnej błonie wokół chloroplastu, który w rzeczywistości jest znacznie uwstecznionym organizmem endosymbiotycznym żyjącym wewnątrz protisty. Glony roślinne zawierają chloroplasty okryte dwiema błonami śródplazmatycznymi, charakterystyczne również dla roślin wyższych, a ich materiałem zapasowym jest skrobia, która u glonów z grupy protistów występuje jedynie u tobołków.