W uproszczeniu można powiedzieć, że na glony w obecnym ujęciu składają się przedstawiciele trzech różnych wielkich linii rozwojowych: sinice (prokarionty), glaukofity, krasnorosty i zielenice (rośliny sensu lato) oraz różne grupy, które nabyły zdolność fotosyntezy w wyniku endosymbiozy wtórnej (na przykład brunatnice, okrzemki, bruzdnice), w tym ich wtórnie bezzielenowi potomkowie.
Częste zmiany systematyki spowodowały, że nazwy, zwłaszcza zwyczajowe (w językach narodowych), jak zielenice czy golden algae, mogą w różnych systemach klasyfikacyjnych oznaczać w przybliżeniu tę samą grupę organizmów, ale o różnej randze taksonomicznej.
Glony jako takson Karol Linneusz traktował glony jako takson w obrębie klasy Cryptogamia (rośliny zarodnikowe). Ujęte w jego Species Plantarum rodzaje glonów w większości później przeniesiono do innych grup roślin, grzybów, a nawet zwierząt.