Zawierało od 2,5% do 5% alkoholu.
Piwo grodziskie wytwarzane było w bardzo pracochłonnym procesie technologicznym. Do jego warzenia używano prawie wyłącznie słodu pszenicznego podwędzonego w dymie dębowym (rzadziej bukowym). Jako przyprawę stosowano chmiel z lokalnych plantacji wielkopolskich.
Poddawane ono było krótkiej fermentacji w beczkach w temperaturze od 15 do 20 stopni Celsjusza, po czym klarowano je karukiem. Następnie rozlewano je do butelek ze specjalnym szczepem drożdży charakterystycznym tylko dla tego stylu i przez miesiąc przechowywano w leżakowni, gdzie na półkach refermentowało i dojrzewało. Wskutek tego procesu w butelkach z piwem powstawał efekt naturalnego, intensywnego musowania napoju w chwili otwarcia butelki.
W XX wieku recepturę poddano nieznacznym zmianom. Pierwotnie używano wyłącznie słodu pszenicznego, z czasem zwłaszcza w ostatnich dziesięcioleciach jego produkcji w zasypie zaczęto również stosować jęczmienny słód pilzneński. Do piwa grodziskiego o ekstrakcie 14% e.w. w ostatnich latach produkcji dodawano również składnik niesłodowany – cukier.
Odmiany piwa grodziskiego W 1990 browar w Grodzisku Wielkopolskim produkował trzy odmiany piwa grodziskiego: Grodziskie – 7,7% e.w. Grodzisz – 12% e.w. Bernardyńskie – 14% e.w.