Stacja Mawson została otwarta w 1954 roku, jako druga placówka na południe od koła podbiegunowego (po argentyńskiej bazie San Martín) i od tamtego czasu pracuje nieprzerwanie. W pierwszym roku działania dziesięcioosobowy zespół polarników postawił zabudowania mieszkalne, przeznaczone dla zasilania, dwa magazyny i warsztat stolarski. Wraz z rozwojem stacji, w 1956 roku powstał pierwszy hangar dla samolotów na Antarktydzie. Do 1966 roku baza rozrosła się do ponad 50 budynków.
Działalność Badacze działający w stacji Mawson prowadzili badania wybrzeża na wschód do Lodowca Szelfowego Amery’ego, obserwacje lotnicze Lodowca Lamberta i Gór Księcia Karola, a także wyprawy na zachód od stacji, na Ziemi Enderby. Prowadzone są także badania z dziedzin fizyki górnej i środkowej atmosfery, fizyki promieni kosmicznych, geomagnetyzmu, sejsmologii, biologii, badań nad zmianami klimatu i medycyny polarnej.
Od początku działalności prowadzono również obserwacje meteorologiczne. Wykorzystywano do nich balon stratosferyczny, którego położenie śledzono z użyciem najpierw teodolitu, a później radaru. Prowadzono pomiary promieniowania słonecznego, mierzono prędkość wiatru, dawniej z użyciem anemometru. W latach 90. XX wieku stacja meteorologiczna była już w pełni zautomatyzowana.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Australijskie stacje polarne Kategoria:Stacje polarne na Antarktydzie