Oporopowrotnik pozwolił zlikwidować ten problem, a zwiększenie stabilności systemu oraz użycie nowoczesnego zamka pozwoliło na szybkostrzelność w granicach około 30 strzałów na minutę, co było wówczas wynikiem znakomitym.
Nowoczesna budowa lufy składającej się z lufy rdzeniowej, obsady i płaszcza pozwoliła także na potężne zwiększenie donośności armaty. Te właśnie cechy spowodowały, iż w momencie skonstruowania armaty model 1897 wszystkie inne działa stały się momentalnie przestarzałe.
Łoże kołowe, jednoogonowe. Promień skrętu działa wynosił 10,7 m. Obsługa była chroniona przez tarczę pancerną o grubości 8 mm. Trakcja konna (6 koni) lub motorowa.
Użycie bojowe Wydaje się, że model „75” sprawdził się w zadaniach, do których został zaprojektowany, szybkich operacjach bojowych na otwartym terenie. Najlepsze wyniki osiągnął podczas bitwy nad Marną w sierpniu–wrześniu 1914 r. oraz pod Verdun w 1916 r. Pomimo mniejszej skuteczności w warunkach wojny pozycyjnej jest on jednak uważany za jedno z najlepszych dział tej wojny. W statycznej wojnie pozycyjnej płaska trajektoria pocisku kalibru „75” oraz jego stosunkowo niewielki pocisk burzący ograniczały jego skuteczność.