Kalifat Umajjadów thumb|400px|Kalifat, 622–750 Panowanie Mu’awiji było dla muzułmanów okresem wewnętrznego pokoju i pomyślności. Jednocześnie starał się on nadal rozszerzać granice islamu. W tym zakresie najważniejszym jego przedsięwzięciem była próba zdobycia Konstantynopola, która jednak zakończyła się niepowodzeniem. Po śmierci Mu’awiji w roku 680 z roszczeniami do kalifatu wystąpił młodszy syn Alego, Husajn, który twierdził, że teraz władza powinna powrócić do mających do niej słuszne prawa Alidów. Armia syna Mu’awiji, Jazida (680–683), pokonała i zabiła Husajna w bitwie pod Karbalą. Tym samym jednak Husajn zyskał status męczennika i zwolennicy Alidów, tj. szyici, wystąpili zbrojnie przeciwko Umajjadom chcąc pomścić jego śmierć. Zostali oni szybko pokonani, jednak inny przeciwnik Umajjadów, Abd Allah Ibn az-Zubajr, uciekł do Mekki, zaś Jazid nie zdołał zmusić go do uznania swojej władzy przed swoją śmiercią w roku 683. Syn Jazida, Mu’awija II (683–684), uzyskał ograniczone uznanie i żył krótko. Kryzys dynastyczny w jaki popadli Umajjadzi został przezwyciężony dopiero wraz z dojściem do władzy Abd al-Malika (685–705), który wywodził się nie od Abu Sufjana, ale Marwana ibn al-Hakama (684–685).