Pierwszym powojennym typem francuskich niszczycieli był typ T47, opracowany na przełomie lat 40. i 50. Okręty te po wejściu do służby były oficjalnie klasyfikowane jako eskortowce eskadrowe (Escorteur d'Escadre), później ich klasyfikacja zmieniała się. Budowę pierwszych rozpoczęto w 1951, jako pierwszy wszedł do służby „Surcouf” (1 listopada 1955), pozostałe w 1956 i 1957. Była to najdłuższa seria powojennych francuskich niszczycieli. Budowano je w 4 stoczniach: większość w Stoczni Marynarki Wojennej w Lorient, pozostałe w Stoczni Marynarki Wojennej w Breście, Ateliers et Chantiers de Bretagne w Nantes i Forges et Chantiers de la Gironde.
Nazwa (znak taktyczny)Położenie stępki, stoczniaWodowanieWejście do służbyWycofanie ze służbyPrzebudowaSurcouf (D621)lipiec 1951, Lorient3.10.19531.11.19551971 (zatonął) -Kersaint (D622)czerwiec 1951, Lorient3.10.195320.03.19561983TartarCassard (D623)listopad 1951, Nantes12.05.195314.04.19561974 -Bouvet (D624)listopad 1951, Lorient3.10.195313.03.19561982TartarDupetit Thouars (D625)marzec 1952, Brest4.03.195415.09.19561988TartarChevalier Paul (D626)luty 1952, F.C.