62-63..
Mit o porwaniu Persefony jako pierwszy przytoczył Hezjod.
Według innego z mitów bogini zakochała się w młodym Adonisie i nie chciała zwrócić go Afrodycie, która powierzyła go jej na wychowanie jako dziecko. Spór rozsądził Zeus wyrokiem, by Adonis spędzał z każdą z bogiń pół roku.
Kult Kult Persefony i Demeter był podstawą misteriów eleuzyjskich, w Atenach obchodzono na jej cześć misteria w okresie Antesteriów. Świątynie Persefony znajdowały się w Koryncie, Megarze, Sparcie i w Lokrach Zachodnich (Epizefyryjskich) w południowej Italii. Przedstawiano ją jako groźną, zasiadającą u boku męża władczynię podziemi, z pochodnią lub makiem w ręku.
Kult Persefony rozwinęli orficy. Bezdzietnemu w klasycznej wersji mitu związkowi Hadesa i Persefony przypisano jako córki Erynie, zaś sama Persefona ze związku z Zeusem miała urodzić Zagreusa.
Przypisy
Bibliografia
Literatura dodatkowa Andrzej M. Kempiński, Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Warszawa: Iskry, 2001, Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z, Warszawa: PWN, 1983, Joël Schmidt, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice: Książnica, 1996,
Kategoria:Bóstwa chtoniczne w mitologii greckiej Kategoria:Greckie boginie Kategoria:Bóstwa podziemi