thumb|Ilustracja z Księgi o Mieście Pań|239x239px W 1401–1402 wzięła udział w głośnej debacie literackiej, nazwanej „sporem o Opowieść o Róży”. Krystyna zarzucała autorowi poematu Jeanowi de Meunowi, że wyszydzając miłość dworską, wynikającą z etosu rycerskiego, przedstawia kobiety jako bezduszne uwodzicielki. Pisarka zwróciła uwagę, że wulgaryzmy w tym dziele przeinaczają właściwą i naturalną funkcję seksualności oraz są nieodpowiednie dla postaci szlachetnych kobiet, które w rzeczywistości nie posługują się takim słownictwem. Zdaniem Krystyny de Pisan Jean de Meun celowo poniżył w ten sposób kobiety. Wkrótce debata przeistoczyła się w dyskusję o krzywdzącym i nieprawdziwym opisywaniu kobiet w dziełach literackich. De Pisan zyskała sławę jako kobieta zdolna skutecznie przeciwstawić się zarzutom najwybitniejszych pisarzy.
Około 1405 de Pisan opublikowała swoje najwybitniejsze dzieła Księgę o Mieście Kobiet i Le Trésor de la Cité des Dames (Skarb Miasta Kobiet). Pierwsza z tych książek ukazywała postacie wybitnych kobiet w historii, druga – wzywała wszystkie kobiety do przeciwstawienia się mizoginii.
Ostatnim dziełem była Opowieść o Joannie d’Arc z 1429, która podkreślała zasługi tej ubogiej, wiejskiej dziewczyny dla wyzwolenia Francji spod okupacji angielskiej.