Konstancja Łubieńska herbu Junosza (ur. 14 lutego 1798 w Krzekotowicach, zm. 16 stycznia 1867 w Poznaniu) – polska literatka i publicystka, przyjaciółka Adama Mickiewicza.
Życiorys Konstancja Łubieńska pochodziła z rodu Bojanowskich, była córką Bogusława Bojanowskiego (podkomorzego Stanisława Augusta) i Magdaleny Kęszyckiej.
Pierwszy chrzest Konstancji „z wody” miał miejsce zaraz po urodzeniu w Krzekotowicach, gdyż rodzice nie byli pewni, czy dziewczynka przeżyje. Druga uroczystość „chrzest z oleju”, będąca uzupełnieniem poprzedniej, odbyła się 12 grudnia 1799 r. w Kiączynie – Konstancja otrzymała wtedy drugie imię Anastazja.
Ukończyła pensję w Dreźnie. Była słynna z talentu, urody i dowcipu, była starannie wykształcona i wychowana. W 1819 r. wyszła za mąż za kapitana wojsk napoleońskich Józefa Łubieńskiego (1789-1846), z którym w 1827 r. zamieszkała w Budziszewku koło Rogoźna. Z Józefem Łubieńskim miała pięcioro dzieci: Walerię, Marię, Franciszka, Bogusława oraz Stanisława. W 1831 r. poznała Adama Mickiewicza, który w tym czasie gościł m.in. w Śmiełowie u jej siostry Antoniny Gorzeńskiej. 26 września 1831 r. Mickiewicz został ojcem chrzestnym Marii Tekli – córki Konstancji. Nawiązali romans – Łubieńska była gotowa porzucić dla poety męża z dziećmi oraz udać się na emigrację.