W Rosji bajdaków używano do przewozu towarów na Berezynie, Dziśnie, Dnieprze, Prypeci i Sożu O ich funkcji handlowej na rzekach wschodnioeuropejskich pisał J.I. KraszewskiJózef I. Kraszewski: Okruszyny. Zbiór powiastek, rozpraw i obrazków, rozdz. VII: Borysów. Lwów-Warszawa: Wyd. Gubrynowicz i Schmidt/M. Glücksberg, 1876.:
Na Dnieprze i Prypeci bajdak był największym statkiem wykorzystywanym w transporcie rzecznym, lecz przez Kozaków używanym także do awanturniczych wypraw na Morze CzarneWładysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury, dz. cyt., s. 77.. Dzięki niewielkiemu zanurzeniu i płaskodennemu kadłubowi łodzie te mogły pokonywać rzeczne mielizny, a przy wysokim stanie wód nawet dnieprowe porohy. Przy wodach opadających podczas suszy używano mniejszych półbajdaków o długości kadłuba 50-80 stóp, szerokości 7-14 stóp i nośności do 1300 cetnarów.
W literaturze polskiej użycie bajdaków jako jednostek do transportu wojska opisano w powieści Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza, m.in. w scenie walki zaporoskich Kozaków z niemiecką piechotą dowodzoną przez podpułkownika Johana Wernera (tom I, rozdz.