Po II wojnie światowej Duszniki przyznano Polsce. Dotychczasowa ludność miasta została wysiedlona do nowego terytorium Niemiec. Jako że Duszniki uniknęły zniszczeń wojennych, już w 1946 r. zorganizowano tu I Międzynarodowy Festiwal Chopinowski w Dusznikach-Zdroju, a dawne pensjonaty i hotele znacjonalizowano. W latach 1958–1962 zrekonstruowano stare ujęcia wód mineralnych (Pieniawa Chopina i Jan Kazimierz), wybudowano nowe oraz przeprowadzono remont kapitalny pijalni wód mineralnych. Na ich bazie podjęło działalność atrakcyjne przez cały rok wczasowisko i uzdrowisko, leczące choroby układu krążenia, układu krwiotwórczego i dróg oddechowych oraz choroby kobiece.
Pod koniec lat 60. funkcjonowało tu 7 ośrodków FWP („Barbara”, „Piastów Gród”, „Polonez”, „Rondo”, „Różanka”, „Słoneczna” i „Szarotka”), dysponujących w 21 budynkach ok. 1400 miejscami noclegowymi. Część z nich obok 14-dniowych turnusów wypoczynkowych prowadziła też 21-dniowe turnusy lecznicze. Większość budynków wyposażona była w świetlice z odbiornikami telewizyjnymi i biblioteki. Działała restauracja, bar mleczny, 5 kawiarń i klubokawiarnia FWP z dancingiem. Oprócz sali teatralnej i muszli koncertowej, w których w sierpniu regularnie już odbywały się Festiwale Chopinowskie, działało kino.