Akatuja”, która zajmowała się wytwarzaniem mydła, dostarczanego nawet do odległych zakątków Syberii. Trudnił się także uprawą roli. Uzyskany dochód pozwalał mu na materialne wspieranie towarzyszy niedoli. Każdego roku, 29 listopada, w domu Wysockiego zbierali się przymusowi osiedleńcy polscy, przybywając niejednokrotnie z dalekich stron, aby wspominać rocznicę powstania. Na początku lat pięćdziesiątych XIX w. zezwolono mu na przeniesienie się do CzytyMarek Żukow-Karczewski, Syberyjskie losy Piotra Wysockiego, „Życie Literackie” nr 48, 1988, s. 1, 13.. Na mocy amnestii carskiej 24 lipca 1857 roku otrzymał zgodę na powrót do kraju, z tym jednak zastrzeżeniem, że miał się trzymać z dala od Warszawy.
Pobyt w Warce 15 października 1857 roku według „starego stylu” (tj. kalendarza juliańskiego) obowiązującego wówczas w Rosji – daty przytaczanej w niektórych dokumentach. roku wrócił z zesłania. Zamieszkał w podarowanym mu przez społeczeństwo domu tzw. na wójtostwie w Warce przy ul. Wójtowskiej 24 – obecnie pomnikDom Piotra Wysockiego spłonął w 1939 r.. Poświęcił się pracy historycznej. W Paryżu (1867) ukazał się jego pamiętnikFakt wydania pamiętnika nie był powszechnie znany – m.in. biografowi Piotra Wysockiego – „Prace własne „pułkownika” nie zachowały się...” za T. Łepkowskiemu, „Piotr Wysocki”, s. 146..