Ogromny wpływ na królewicza miał Piers Gaveston, który w dzieciństwie został wybrany przez samego króla Edwarda I jako kompan do zabaw dla jego syna. Edward II, w przeciwieństwie do ojca, nie był żadną indywidualnością, ani też nie miał cech przywódczych. W dzieciństwie został zdominowany przez Długonogiego, toteż z tego okresu wyniósł głównie małe zaufanie do siebie i swoich umiejętności oraz potrzebę oparcia się na jakimś faworycie. To doprowadziło do jego klęski.
Wkrótce następca tronu odkrył swoją homoseksualność, co nie pozostało niezauważone przez jego otoczenie. Jeszcze za życia ojca Edward zakochał się w gaskońskim awanturniku Piersie Gavestonie. Edward I nakazał usunąć Gavestona z dworu, kiedy jego syn zapragnął nadać faworytowi jeden z tytułów zarezerwowanych dla rodziny królewskiej (Count of Ponthieu). Kiedy Edward Długonogi zmarł 7 lipca 1307 podczas wyprawy przeciw Szkotom, Edward II natychmiast kazał wezwać Gavestona, nadał mu tytuł Earla Kornwalii (tytuł zarezerwowany dla rodziny królewskiej), ożenił go ze swoją siostrzenicą, a sam zrezygnował z kontynuowania kampanii i również postanowił się ożenić, w tym celu pojechał do Francji, a na czas nieobecności regentem ustanowił Gavestona.