To zwycięstwo nic nie dało zbuntowanym baronom. Wielu z ich stronników przeszło po wygnaniu Despenserów na stronę króla Edwarda i namawiali go do wojny z baronami, licząc na łaski po powrocie Despenserów. W 1322 wojska stronników Edwarda pokonały buntowników. Wielu z nich zostało uwięzionych lub straconych. Lancastera ścięto w obecności króla. Despenserowie powrócili z wygnania. Na parlamencie zwołanym do Yorku w 1322 roku Edward zmusił parlament do przyjęcia statutu, który uniezależniał politykę króla od stanowiska parlamentu. Parlament został zdegradowany do roli ciała doradczego, które mogło w milczeniu wysłuchiwać propozycji królewskich.
Po ścięciu Lancastera głównym przeciwnikiem Despenserów stała się królowa Izabela. Despenserowie dążyli do odizolowania królowej, zapełniając jej dwór swoimi stronnikami. Królowa podjęła więc próbę ucieczki. Wykorzystała narastający między Anglią i Francją konflikt na tle odmowy złożenia hołdu z Gujenny przez Edwarda II. Latem 1324 armia francuska pod wodzą Karola de Valois zajęła angielskie eksklawy na kontynencie. Doradcy Edwarda przekonali go, że problem można rozwiązać, powierzając angielskie posiadłości we Francji następcy tronu, księciu Edwardowi, który złoży z nich hołd królowi Francji.