liczne pensjonaty, domy zdrojowe i zakłady kąpielowe zwane Łazienkami. We wszystkich zakładach kuracjusze (głównie Czesi i Saksończycy) otrzymać mogli różne zabiegi, tym kąpiele: borowinowe, kropelkowe, parowe, mineralne, w wywarach z kory i szpilek świerkowych, powietrzne oraz świetlne. Pomimo dość szerokiego zakresu świadczonych zabiegów Opolno pozostało zawsze małym i cichym kurortem o znaczeniu lokalnym. Roczna frekwencja wynosiła rocznie zaledwie kilkuset kuracjuszy.
Miejscowość nie uległa zniszczeniu w czasie II wojny światowej, jednak jej następstwa położyły kres rozwojowi uzdrowiska. W nowych granicach politycznych straciła znaczenie linia kolejowa z Żytawy przez czeski Frydlant do Mirska, która łączyła Opolno ze Śląskiem. Miejscowość utraciła łączność z resztą województwa. Zaostrzone przepisy graniczne ograniczyły ruch turystyczny. Jeszcze leczono tutaj reumatyzm, ale brak decyzji Centralnego Zarządu Uzdrowisk doprowadził do szybkiej dewastacji urządzeń i domów zdrojowych i w 1957 r. uzdrowisko już nie funkcjonowało.