Henryk I (ur. 1068 lub 1069 w Selby w Yorkshire, zm. 1 grudnia 1135 Saint-Denis-le-Froment koło Gisors, Francja) – król Anglii 1100–1135, książę Normandii 1106–1135. Najmłodszy syn Wilhelma Zdobywcy i Matyldy – córki Baldwina V, hrabiego Flandrii.
Wczesne lata Henryk urodził się pomiędzy majem 1068 a majem 1069 r. w Selby w Yorkshire. Jego matka, królowa Matylda, nadała mu imię po swoim wuju, władcy Francji Henryku I. Jako najmłodszy syn pary królewskiej Henryk był przewidziany do kariery duchownej i otrzymał odpowiednie ku temu wykształcenie. Zamiłowanie do nauki pozostało mu zresztą przez resztę życia. Zawdzięcza też mu przydomek Beauclerc. Wykształceniem odbiegał również od pozostałych monarchów swojego okresu. Jak zapisał kronikarz William z Malmesbury, król Henryk mawiał, że niepiśmienny monarcha jest jak ukoronowany osioł.
Wilhelm Zdobywca zmarł w 1087 r. w wyniku obrażeń odniesionych po upadku z konia. Przy łożu umierającego monarchy czuwali Henryk i jego starszy brat Wilhelm. Zdobywca na łożu śmierci przekazał Normandię swojemu pierworodnemu Robertowi, Anglia przypadła Wilhelmowi, zaś Henryk otrzymał 5000 funtów srebra, aby mógł kupić sobie jakieś ziemie.