Bitwa pod Martynowem miała miejsce 20 czerwca 1624.
Geneza W XVI i XVII wieku, gdy Chanat Krymski oddziaływał jeszcze silnie na ludy ościenne, tylko nielicznym udawała się sztuka skutecznego przeciwstawienia Tatarom, do nich należeli m.in. Polacy. Pokonanie Tatarów w otwartym boju nie było trudne, ale problem rodził się już przed nią i polegał na nawiązaniu z nimi walki. I właśnie ta sztuka wyróżniała ówczesną polską armię na tle armii całej Europy (należy przy tym dodać, że Tatarzy byli najbardziej niebezpieczni właśnie podczas ucieczki, kiedy to w pełnym pędzie potrafili wypuszczać za siebie chmurę strzał, zadając ścigającym wojskom poważne straty). Celem Tatarów było jedynie zdobycie łupu (kosztowności, cenny sprzęt, sukno, jasyr), co czyniło z nich typowych piratów, tyle że lądowych. Celem wojsk napadniętego kraju było niedopuszczenie, by Tatarzy opuścili kraj ze zdobytym łupem. Tatarzy bez łupu ze względu na swą szybkość byli praktycznie nieosiągalni. Jedynie gdy wracali z łupem, udawało się ich dopaść i pobić.