Powrót Tatarów Wkrótce zaniepokojeni coraz bardziej zaciętym oporem chłopów Tatarzy zawrócili. Gdy 13 czerwca wysłany z podjazdem rotmistrz Odrzywolski doniósł, że Tatarzy szykują się do powrotu, Koniecpolski postanowił przeprawić się na południowy brzeg Dniestru, by urządzić zasadzkę. Chłopom w tym czasie nakazano stworzyć zasieki na pozostałych możliwych trasach. Po przybyciu dalszych wojsk, zarówno prywatnych, jak i kwarcianych, siły hetmana urosły do 5000 żołnierzy (4650 jazdy i 350 piechoty) i kilku działek. Do działań w polu przeznaczono tylko 12 lekkich chorągwi kwarcianych i prywatnych pod dowództwem Tomasza Zamoyskiego. Reszta wojska, w tym nawet husaria, miała stanowić załogę taboru. W szeregach armii Koniecpolskiego znaleźli się tak znakomici żołnierze jak Stefan Chmielecki, Jan Odrzywolski, Samuel Łaszcz, Paweł Czarniecki i jego słynny brat Stefan Czarniecki. Dnia 19 czerwca Tatarzy (10000 żołnierzy) zbliżyli się do Martynowa. Wódz tatarski odkrył jednak zasadzkę, i to pomimo tego, że Koniecpolski celowo tak ścieśnił tabor, by zachęcić Ordę do ataku na słabego rzekomo przeciwnika. Hetman obawiał się, by Kantymir nie osłonił się komunikiem i nie pociągnął z koszem i łupami na kolejną przeprawę pod Haliczem, dzięki czemu mógłby ujść polskim wojskom.