W 1926 wyjechał na stałe z Polski, początkowo mieszkał przez kilka miesięcy w Berlinie. Potem osiadł na stałe w Belgii, zachowując jednak polskie obywatelstwo. W 1927 jedyny raz wystąpił w finale indywidualnych mistrzostw Polski, zdobywając złoty medal.
Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w czerwcu 1913, z wynikiem 2789 punktów zajmował wówczas 1. miejsce na świecie. W 1950 Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu – za osiągnięcia z przeszłości – tytuł arcymistrzaBill Price: Historia szachów w 50 ruchach. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press 2021, s. 175..
Schyłek życia W latach II wojny światowej ukrywał się w szpitalu psychiatrycznym Jean Titeca w Schaerbeek. Po wojnie zaprzestał zupełnie gry w szachy. Zapomniany, od 1954, po śmierci żony, przebywał w domu starców w Brukseli. Podczas remontu placówki przeniesiono go wraz z innymi pensjonariuszami do Antwerpii, gdzie zmarł 14 marca 1961. Pochowany w Wezembeek-Oppem w Brabancji Flamandzkiej na cmentarzu gminy miejskiej EtterbeekJacek Gajewski, Jerzy Konikowski... 2017, s. 63..