Bitwa nad Trebią – starcie zbrojne, które miało miejsce 18 grudnia 218 p.n.e. między legionami rzymskimi Semproniusza i Scypiona a wojskami Hannibala w czasie II wojny punickiej.
Przed bitwą Po bitwie nad rzeką Ticinus i wycofaniu się wojsk Scypiona Semproniusz przerzucił swoje oddziały przez Adriatyk do doliny Padu, aby wesprzeć mocno osłabione siły rzymskie. Po połączeniu się z legionami Scypiona Semproniusz zadecydował, wbrew radom tego ostatniego, wydać bitwę Hannibalowi.
Wojska rzymskie biorące udział w bitwie liczyły 30 000 piechoty i 6000 jazdy (16 tysięcy Rzymian i 20 tysięcy sprzymierzeńców), Hannibal dysponował 40 000 żołnierzami różnych narodowości, głównie Kartagińczykami i Gallami. W tej liczbie było aż 10 tysięcy doborowych kawalerzystów (Numidyjczyków i Galów). Poza tym Hannibal miał jeszcze kilka słoni bojowych. Przed bitwą Hannibal rozkazał swojemu bratu Magonowi, by na czele tysiąca żołnierzy zaczaił się w głębokim parowie. Żołnierze ci mieli być użyci w kluczowym momencie bitwy.