Głos mały|Głos włochatki Wiosną można usłyszeć terytorialny śpiew samca o charakterystycznym i bardzo melodyjnym „hu-hu-hu”. Samotne samce odzywają się tak przez całą noc do maja i czerwca.
Wymiary średnie długość ciała ok. 24–26 cm rozpiętość skrzydeł 55–62 cm masa ciała 90–194 g
Biotop thumb|Włochatka ma dobrze opierzone pazury Tajga i inne bory sosnowe, jodłowe lub świerkowe o bogatej strukturze. W Europie Zachodniej, np. we Francji, ze względu na brak odpowiednich drzewostanów zajmuje lasy liściaste, choć jeśli może to ich unika. Zasiedla też jednolite lasy świerkowe, gdzie powieszono budki lęgowe. W Polsce również zasiedla buczyny z domieszkami drzew iglastych, uprawy leśne, młodniki (miejsca schronienia za dnia), polany i zręby, ale i torfowiska czy doliny rzeczne, czyli okolice przestrzeni otwartych (tu żeruje). Nie wylatuje zwykle poza pas zwartych drzew. Jest zatem typowo leśną sową, która nawet zimą nie koczuje za pokarmem w większym oddaleniu od terenów lęgowych. Do rozrodu wymaga starodrzewi z dziuplami, najlepiej po dzięciole czarnym.