Poza tym każdy z konsulów mógł wetować decyzje swego kolegi (intercedere).
Insygniami urzędu konsula były: toga z szerokim purpurowym szlakiem (toga praetexta), krzesło kurulne (sella curulis) oraz asysta 12 liktorów z pękami rózg, a poza miastem z wetkniętymi 12 toporami (fasces). Rózgi wyrażały one nieograniczoną władzę nad obywatelami rzymskimi oraz prawo do arbitralnego ferowania wyroków. Pod względem ilości oznak i liktorów, dostojeństwo konsula było dwa razy większe od pretoraO. Jurewicz, L. Winniczuk, Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym, PWN 1968, s. 367, 368.Por. Appian z Aleksandrii, Wojny syryjskie 15.63, przeł. Ludwik Piotrowicz: Historia Rzymska (część 1 i 2). Wrocław: Ossolineum, 1957..
Nazwiskami konsulów oznaczano lata (byli oni tak zwanymi urzędnikami eponimicznymi), np. rok 63 p.n.e. nie był w Rzymie oznaczany numerem od założenia Rzymu, lecz sformułowaniem rok konsulatu Marka Cycerona i Gajusza AntoniuszaW roku 59 p.n.e. Niektórzy stołeczni dowcipnisie, żartobliwie datując swe listy w celu niby dokumentacji, pisali, że „stało się to" nie za konsulatu Cezara i Bibulusa, lecz „za konsulatu Cezara i Juliusza" (Swetoniusz, Boski Juliusz 20)..