W 1919 ogłosił projekt pokoju światowego opartego na koncepcjach laureata Pokojowej Nagrody Nobla z 1911 Alfreda Hermanna Frieda oraz niemieckiego polityka liberalnego i delegata Niemiec na konferencję pokojową w Paryżu . W tym samym roku nawiązał współpracę z triesteńskim dziennikiem „La Nazione”, wydawanym przez , redaktora pism Joyce'a, i Giulio Cesariego do nastania rządów faszystowskich w 1922. Zaczął używać włoskojęzycznego pseudonimu Ettore Samigli jako nazwiska.
W 1923 roku ukazał się Zeno Cosini (La coscienza di Zeno). Początkowo również ta książka nie spotkała się z życzliwym przyjęciem. Mieszkający w Paryżu Joyce, do którego Svevo zwrócił się z prośbą o recenzję, zainteresował nią grupę francuskich intelektualistów związanych z pismem „Le Navire d'Argent”. Wkrótce pojawiły się entuzjastyczne recenzje wszystkich trzech dotychczasowych książek, zarówno we Francji, jak i we Włoszech, gdzie pisarzem zainteresował się Eugenio Montale. Sześćdziesięcioletni Svevo próbował pisać dalej, ale nowa powieść Corto viaggio sentimentale (Krótka powieść sentymentalna) pozostała nieukończona, a z planowanej kontynuacji powieści Zeno Cosini – Il vecchione lub Il vegliardo (Starzec), powstało tylko pięć rozdziałów.