Następne wydania Nieuwe Vestingbouw pojawiły się w Holandii (1702, często wznawiane), Anglii (Londyn, 1705), Francji (Wesel, 1705), i w Niemczech (Düsseldorf, 1709).

W wojnie palatynackiej (1689–1697) Coehoorn służył w stopniu brygadiera. Wyróżnił się w bitwie pod Fleurus, a w 1692 bronił twierdzy Namur, która była jego własnym dziełem. Twierdza zdobyta została przez Vaubana. W trzy lata później Coehoorn zrewanżował się Vaubanowi. Wkrótce został generałem lejtnantem oraz generalnym inspektorem holenderskich fortyfikacji. W latach 1701–1703 dowodził holenderskim korpusem wchodzącym w skład armii księcia Marlborough, a w czasie licznych oblężeń, jakie trzeba było przeprowadzać w Niderlandach, jego wiedza i talent, zarówno w obronie, jak i w zdobywaniu twierdz, okazały się nieocenione. Błyskawiczne zniszczenie twierdzy Bonn oraz oblężenie Huy w 1703 były jego koronnymi sukcesami. W początku następnej kampanii podczas rutynowej konsultacji z księciem Marlborough w Wijkel zmarł nagle na apopleksję.