Stwierdzono bowiem, że nie tylko umożliwi to zaoszczędzenie na wadze, lecz także usprawni przepływ samolotów na pokładach startowym i hangarowym. Mimo jednak całego wysiłku włożonego w obniżenie wagi, ostatecznym rezultatem procesu budowy był ciężki okręt o wyporności standardowej 15 400 ton (wobec 14 700 ton w finalnym projekcie). Na dodatek był okrętem wolnym, z prędkością maksymalną nie przekraczającą 28,7 do 30,73 węzła, wolniejszym od wszystkich innych lotniskowców, co utrudniało jego wykorzystanie operacyjne, zwłaszcza przy małej prędkości wiatruNorman Friedman: U.S. Aircraft Carriers, s. 113-114.
Służba thumb|left|„Wasp” płonie po storpedowaniu przez I-19 Po wejściu do służby okręt przeszedł z Bostonu na Hampton Roads 5 czerwca 1940 roku, po czym 28 czerwca wyruszył stamtąd na pierwszy rejs na Karaiby, zawijając do Guantanamo i powracając 15 lipca. 9 lipca stracił pierwszy samolot w wypadku (Vindicator, z dwuosobową załogą). Po drobnych naprawach w Bostonie i Norfolku, okręt został 10 października przydzielony do 3 Dywizjonu Lotniskowców Floty Atlantyckiej i skierowany do służby na Atlantyku.