Członkowie załogi zajmowali miejsca przez podnoszone do tyłu części osłony. Podwozie samolotu trójpodporowe, golenie główne (po 4 koła) chowane do gondoli w skrzydłach, goleń przednia dwukołowa chowana do kadłuba. Samolot posiadał spadochron hamujący. W skład wyposażenia wchodziła stacja radiolokacyjna RP-S Smiercz w osłonie w nosie kadłuba, aparatura naprowadzania z ziemi AR-SM Łazur-SM, 2 radiostacje krótkofalowe, urządzenie identyfikacji swój-obcy (IFF) SRZO-2M „Chrom-Nikiel”.
Przypisy
Bibliografia Jefim Gordon, Władimir Rigmant: „Tu-128”, Przegląd Konstrukcji Lotniczych nr 1/96
Linki zewnętrzne Ту-128
128 Kategoria:Radzieckie samoloty myśliwskie po 1945 Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem odrzutowym Kategoria:Myśliwce przechwytujące