Pod jej kontrolą theremin brzmiał jak połączenie skrzypiec, wiolonczeli i głosu ludzkiego.
Clara Rockmore występowała wraz z orkiestrą w Toronto, Filadelfii i Nowym Jorku, w którym w 1938 roku wraz z siostrą Nadią dała recital w , zaś w późniejszych latach wykonała premierowo napisany dla niej przez Anisa Fuleihana koncert pod batutą Leopolda Stokowskiego. Ponadto w latach 1940–1943 odbyła wraz z Paulem Robesonem trzy trasy koncertowe po całych Stanach Zjednoczonych.
W późniejszych latach zaprzyjaźniła się z inżynierem i pionierem muzyki elektronicznej Robertem Moogiem, który dawał jej każdy nowo stworzony przez siebie model theremina. Moog przekonał ją również do nagrania pierwszego albumu. Wydawnictwo, zatytułowane , ukazało się na LP w 1977 roku i zawierało utwory wykonane z udziałem Nadii Reisenberg grającej na fortepianie. Dziesięć lat później zostało wydane na CD przez Delos. Podczas sesji związanej z nagrywaniem albumu powstało szesnaście dodatkowych utworów, które Rockmore zawsze nazywała swoim Lost Album (pol. „Zagubiony album”) – zostały one pośmiertnie wydane na CD przez Bridge Records w 2006 roku.