Po śmierci władcą został jego młodszy brat. Amalryk I – król Królestwa Jerozolimskiego w latach 1162–1174. Po jego śmierci, królem został jego syn. Baldwin IV Trędowaty – król Królestwa Jerozolimskiego w latach 1174–1185. Był chory na trąd. Za jego panowania władzę regenta sprawowali: w 1174 – Miles de Plancy, w latach 1174–1177 i w 1185 – Rajmund III, hrabia Trypolisu, a w 1183 – Gwidon z Lusignan, szwagier króla. Wówczas w Królestwie Jerozolimskim rozpoczęły się walki stronnictw o przejęcie władzy nad Królestwem. Po jego śmierci, królem został syn jego siostry Sybilli.
W 1181 książę Antiochii, Renald de Châtillon, samowolnie zerwał zawieszenie broni z muzułmańskim sułtanem Saladynem. W 1182 wysłał swoją flotę drogą lądową do Zatoki Akaba, skąd rozpoczęła ona działania wojenne na Morzu Czerwonym. Między innymi usiłowano napaść na samo serce islamu, na Mekkę. Wywołało to natychmiastową reakcję świata muzułmańskiego, który zjednoczył się pod wodzą sułtana Saladyna.