Dla wschodnich prowincji imperium typowe były gładkopowierzchniowe, niezdobione naczynia, określane obecnie jako wschodnia sigillata B (EAB – Eastern sigillata B). Wyrób ceramiki tego rodzaju trwał aż do końca starożytności. Pochodzące z Italii i Galii wczesne przykłady sigillaty z delikatną dekoracją figuralną mają wysoką wartość artystyczną. Po upadku imperium ludy napływowe nie kontynuowały tej produkcji, najpewniej ze względów technologicznych.
Użytkowanie i znaczenie thumb|230px|Stempel denny producenta (Censorinusa z Trewiru) Najważniejszymi odbiorcami produkcji terra sigillaty było wojsko i zromanizowana ludność prowincji. Przeznaczona przede wszystkim na zastawę stołową, była w istocie popularną odmianą wyrobów luksusowych – naśladownictwem trybowanych naczyń z metali szlachetnych; popularność zawdzięczała masowej dostępności, niskiej cenie i walorom estetycznym. Dla potrzeb miejscowych często wyrabiano imitacje gorszej jakości. Naczynia te były również obiektem handlu z barbarzyńcami, przenikając na ich obszar także jako łupy wojenne.
Żaden inny rodzaj ceramiki starożytnej nie rozprzestrzenił się tak szeroko, umożliwiając dziś dokładne poznanie metod produkcji i prześledzenie handlowych szlaków zbytu.