Na śródokręciu znajdowała się długa, wąska nadbudówka, zintegrowana z kominem, przesunięta ku prawej burcie, typowo dla lotniskowców, w celu zwiększenia miejsca na operacje lotnicze. Cechą typową dla krążowników z kolei było bogate uzbrojenie rakietowe, zajmujące cały pokład dziobowy, a także duże rozmiary 9-piętrowej długiej nadbudówki.
Konstrukcja kadłuba była wykonana ze stali, z burtami grubości 30 lub 35 mm, a większości nadbudówki (od 3. piętra w górę) – z lekkiego stopu aluminiowo-magnezowego (AMG). Kadłub był wykonany w podłużnym schemacie wiązań z odstępem 500 mm, a jedynie na krańcach – w poprzecznym. Był podzielony na główne przedziały wodoszczelne 18 poprzecznymi i dwoma podłużnymi grodziami. Kadłub miał sześć pokładów i dwie platformy. W rejonie maszynowni, zbiorników paliwa lotniczego i pocisków rakietowych woda-woda, kadłub posiadał konstrukcyjną ochronę przeciw wybuchom podwodnym. Na prawie całej długości rozciągało się dno podwójne, które przechodziło na długości siłowni, centrali bojowej i komór amunicyjnych w podwójne burty, w których znajdowały się zbiorniki, sięgające na wysokość do pokładu hangaru. Pokład lotniczy pokryto specjalnym materiałem odpornym na gorące gazy wylotowe silników. Ściany nadbudówki, komina i kadłuba zostały celowo zaprojektowane jako nachylone dla zmniejszenia odbicia radiolokacyjnego okrętu (elementy technologii stealth). Okręty miały też ochronę przed bronią masowego rażenia.