Jednakże po oblataniu w 1967 roku pierwszego radzieckiego eksperymentalnego samolotu pionowego startu i lądowania (VTOL) Jak-36, zdecydowano wykorzystać samoloty takiego rodzaju jako uzbrojenie nowo projektowanych jednostek. Zwolennikiem samolotów VTOL w działaniach na morzu stał się zwłaszcza sekretarz KC KPZR do spraw przemysłu zbrojeniowego, Dmitrij Ustinow. Dla samolotów takich wystarczające były mniejsze i tańsze okręty, niż klasyczne lotniskowce, których budowie kierownictwo kraju było niechętne. W świetle tego, 2 września 1968 roku rząd ZSRR zdecydował przerwać projektowanie i budowę jednostek projektu 1123.3, które były za małe do pełnienia nowych zadań (wyporność pełna do 16 600 t) i podjąć prace nad nowym większym okrętem lotniczym o numerze projektu 1143, który otrzymał w ZSRR kryptonim Krieczet (Кречет, pol. białozór)..
W odpowiedzi na postawione wymagania, w Newskim Biurze Konstrukcyjnym opracowano aż dziewięć różnych projektów wstępnych okrętów. W dwóch wariantach (II i III) nadbudówka była umieszczona centralnie, jak w projekcie 1123, a w wariancie IV przewidziano możliwość startu samolotów Jak-36M także za pomocą katapulty i ich awaryjnego lądowania z dobiegiem i zastosowaniem bariery awaryjnej.