Bojówki SKW tworzone były przy kuszczach, liczyły od 30 do 50 żołnierzy, czyli 3–4 roje.
W skład kuszczowego prowydu (zarządu) wchodzili: referent wojskowy (kuszczowy, wijskowyk) – był dowódcą kuszcza referent gospodarczy referent propagandy referent Służby Bezpeky referentka Ukraińskiego Czerwonego Krzyża łącznicy
W strukturze OUN kuszcze podlegały rejonowym (a wyżej – obwodowym) referentom organizacyjno-mobilizacyjnym. Członkowie SKW nie musieli jednak należeć do OUN.
Działalność SKW zaczęły powstawać na początku 1942 na Wołyniu i Polesiu. W niektórych rejonach tworzono tzw. „Widdiły Osobływoho Pryznaczennia” (WOP), a w innych powstawały „Samoobronni Kuszczowi Widdiły” (SKW). Na Wołyniu organizacyjne ujęcie tego ruchu spoczywało w rękach Dmytra KlaczkiwskiegoWł. Filar, Wydarzenia wołyńskie 1939-1944, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2008., który 30 sierpnia 1943 nakazał całkowitą mobilizację ukraińskiej ludności na Wołyniu w oddziałach tworzonych w poszczególnych wsiachG. Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960, Warszawa 2006, s. 151.. Członkowie SKW trafiali do UPA, ale z czasem, gdy zaczęto rozformowywać oddziały, dotychczasowych partyzantów kierowano do wiejskich samoobron.