Historia left|thumb|Próbka stylu Ouyang Xuna Za pierwowzór pisma wzorcowego uważa się pismo kancelaryjne z czasów dynastii Han. Rzadziej jako pierwozwzór kaishu jest wymieniane pismo bieżące.
O odrębnym stylu wzorcowym mówi się poczynając od dynastii Jin (265–420); styl z tej epoki nazywa się jinkai (晋楷). Drugi etap jego rozwoju nastąpił w okresie dynastii Południowych i Północnych (420–589), w którym wyróżnia się „[pismo] wzorcowe [państwa] Wei”, czyli weikai (魏楷). Ostateczna forma pisma wzorcowego została wypracowana za rządów dynastii Tang (618–907), kiedy powstało tangkai (唐楷).
Najbardziej znani kaligrafowie z dynastii Tang, których prace stały wzorem dla następnych pokoleń artystów to: Czterej Wielcy Kaligrafowie z wczesnej dynastii Tang (初唐四大家): Ouyang Xun (歐陽詢) Yu Shinan (虞世南) Chu Suiliang (褚遂良) Xue Ji (薛稷) Szkoła „Yan-Liu” (“顏柳”) Yan Zhenqing (顏真卿) Liu Gongquan (柳公權)
Za najbardziej znane zabytki pisma wzorcowego uchodzą: Zapiski rzeźbiarskie Yao Boduo (姚伯多造像記) z epoki dynastii Południowych i Północnych Stela generała Guangwu (廣武將軍碑) z epoki dynastii Południowych i Północnych Stela ze świątyni Longzang (龍藏寺碑) z czasów dynastii Sui Stela nagrobna Su Xiaoci (蘇孝慈墓誌) z czasów dynastii Sui Stela nagrobna pięknej Dong (董美人墓誌) z czasów dynastii Sui
Przypisy
W