Następcę włoskiego tronu i jego kochankę najprawdopodobniej łączyło głębokie uczucie, ponieważ po tym, gdy Małgorzata 11 listopada 1869 roku urodziła jedynego syna, Wiktora Emanuela, mąż odsunął się od niej i nastąpił między nimi całkowity rozpad pożycia. Wydaje się jednak, że Małgorzata akceptowała taki stan rzeczy – małżonkowie godnie reprezentowali Włochy, byli ze sobą bardzo zgodni, a Humbertowi zdarzało się nawet polegać na niej politycznie.
Z powodu braku królowej Małgorzata została „pierwszą damą” Włoch i otrzymała wiele obowiązków reprezentacyjnych. Podczas swoich występów we Włoszech, aby rozbudzić popularność królewskiego domu, a tym samym włoskie poczucie narodowe, starała się nosić tradycyjne lokalne stroje i okazywać zainteresowanie lokalnymi zwyczajami, tradycjami i kulturą, co sprawiło, że była tak popularna, że zdołała przyćmić popularność męża.
Po południu 23 stycznia 1871 roku Małgorzata z mężem przybyli do Rzymu, który w wyniku Risorgimento stał się nową stolicą Królestwa Włoch. Ludność – mimo ulewnego deszczu – zebrała się i należycie powitała następcę włoskiego tronu i jego żonę. Wcześniej, tego samego dnia rano, teść Małgorzaty, król Włoch, Wiktor Emanuel II, nie doczekał się tak entuzjastycznego przyjęcia.