Blokada Berlina (Zachodniego) – jeden z pierwszych poważnych kryzysów zimnej wojny, mający miejsce w latach 1948–1949 w Berlinie Zachodnim.
Historia thumb|left|Sektory Berlina thumb|left|Trzy korytarze powietrzne z Zachodnich Niemiec do Berlina Zachodniego thumb|Rząd samolotów Douglas C-47 na lotnisku Berlin-Tempelhof Wraz z upływem czasu od zakończenia II wojny światowej stosunki między Związkiem Radzieckim a zachodnimi aliantami pogarszały się, co znajdowało odzwierciedlenie w dyskusjach na temat przyszłości Niemiec. Bezpośrednią przyczyną kryzysu była reforma walutowa (zob. Wirtschaftswunder), przeprowadzona bez uzgodnienia z ZSRR przez zachodnich aliantów w ich strefach okupacyjnych (ZSRR, zgodnie ze swą polityką utrzymywania Niemiec w osłabieniu, drukował takie ilości reichsmarek, że zamiast nich zaczęto używać papierosów, jako środka transakcji barterowych) – 20 czerwca 1948 w Bizonii reichsmarkę zastąpiono marką niemiecką.