Wór powłokowo-mięśniowy tasiemców pokryty jest tegumentem (podobnie u przywr), na którym obecne są liczne mikrokosmki (microvilli) oraz mikrotrichy (microtricha). Te pierwsze występują głównie u larw, drugie natomiast (o bardziej skomplikowanej budowie) pokrywają powierzchnię osobników dojrzałych (w różnej liczbie na poszczególnych członach strobili). Oba typy wyrostków wykazują duże zróżnicowanie międzygatunkowe. Odpowiadają one m.in. za wchłanianie pokarmu na drodze dyfuzji i transportu aktywnego (tasiemce nie mają układu pokarmowego), ochronę (przed enzymami trawiennymi i układem odpornościowym żywiciela), a także ułatwiają zakotwiczenie w jelicie oraz aktywne poruszanie się w jego świetle.
Protonefrydialny układ wydalniczy pełni również funkcję osmoregulacyjną. Składa się on z licznych komórek płomykowych, od których uchodzą drobne kanaliki wydalnicze wpadające do dwóch parzystych kanałów wydalniczych (2 grzbietowe węższe oraz 2 szersze brzuszne, często połączone kanałami poprzecznymi), łączących się w przewód wspólny uchodzący w tylnej części ciała (u gatunków nieodrywających członów ciała służy on całej strobili). Głównymi związkami chemicznymi usuwanymi z organizmu tasiemca są: kwas mlekowy, kwas masłowy oraz kwas walerianowy (stanowią one najczęstszą przyczynę reakcji alergicznych żywiciela).