Według tej wersji istnieje sześć grup językowych:
bułgarska z wymarłym językiem starobułgarskim i współczesnym czuwaskim wschodnia z językami uzbeckimi, ujgurskim i kilkoma mniejszymi północna z ałtajskimi, tuwińskim, jakuckim, chakaskim południowa z tureckim, azerbejdżańskim, turkmeńskim, krymskotatarskim i kilkoma mniejszymi zachodnia z kazaskim, kirgijskim, baszkirskim, tatarskim, karaczajsko-bałkarskim i wieloma mniejszymi w tym sposobie podziału osobną grupę stanowi język urum (zislamizowanych Greków krymskich)
Korzenie ludów tureckich Termin „turecki” został po raz pierwszy oficjalnie użyty w VI wieku. Nacjonaliści tureccy twierdzą, że ludami prototureckimi byli Scytowie, Hunowie, Sarmaci, Chazarowie, Pieczyngowie, Alanowie, Kimmerowie i inne ludy stepowe. Jednak, chociaż któreś z nich może reprezentować, do pewnego stopnia, proto-Turków, plemię tureckie lub konfederację plemion, większość uważana jest za społeczności nietureckie. Na pewno w czasach późniejszych Chazarowie i Pieczyngowie byli Turkami, ale Kimmerowie, Sarmaci i Scytowie byli wczesnymi ludami indoeuropejskimi.