Etymologia i cesarz Wilhelm II Ukucie terminu żółte niebezpieczeństwo (niem.: Die Gelbe Gefahr) przypisuje się cesarzowi Wilhelmowi II, który miał go użyćJohn Röhl. The Kaiser and His Court: Wilhelm II and the Government of Germany, Cambridge University Press, 1994. p. 203. we wrześniu 1895 roku. W 1898 r. brytyjski pisarz opublikował nowelę The Yellow Danger, opowiadającą o morderstwie dwóch niemieckich misjonarzy w okolicach niemieckiej koncesji w Qingdao.
Wilhelm II nakazał swojemu nadwornemu malarzowi Knackfussowi wyobrażenie żółtego niebezpieczeństwa jako Buddy lecącego na smoku nad zrujnowaną Europą (obraz pt. „Völker Europas, wahrt eure heiligsten Güter”). Przeciw najeźdźcy zwraca się na obrazie siedem niewiast, m.in. Italia i Marianne, z których najpotężniejsza jest uzbrojona w miecz Germania. Walce przygląda się Archanioł Michał, który zagrzewa kontynent do oporu. Cesarz był zachwycony pracą malarza i posłał kopie dzieła innym koronowanym głowom oraz ambasadorom w Berlinie.