Pobłocie Wielkie (niem. Groß Pobloth) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Karlino. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 279 mieszkańców, jest jedną z większych w gminie.
Geografia Wieś leży ok. 7,5 km na zachód od Karlina, między Karlinem a Gościnem, przy trasie byłej linii wąskotorowej Gościno - Karlino. Ok. 1,5 km na północ od wsi znajduje się najwyższy punkt gminy (51 m n.p.m.).
Historia Miejscowość wymieniana była w dokumentach jako Publut już w XVI wieku. Była ona wówczas lennem rodu von Damitz. W XVII wieku była w posiadaniu rodziny Blankenburg. W 1781 r. odkupił Pobłocie Wielkie Christian Ludwig von Kentiz. Później majątek często przechodził w posiadanie różnych rodów; m.in. właścicielami jego byli von Kameke, Scheunemann, Bohn, a ostatnim właścicielem przed II wojną światową był Fritz Weske, w którego majątku podczas II wojny światowej niewolniczo pracowali Polacy deportowani z części województwa krakowskiego włączonej do III Rzeszy, a także jeńcy sowieccy.
We wsi był przystanek kolei wąskotorowej Pobłocie Wielkie.