Pod koniec lat 60. Milton Friedman i Edmund S. Phelps zaczęli kwestionować pogląd o istniejącej ujemnej zależności między bezrobociem i inflacjąMilton Friedman, A monetary History of the United States, 1867–1960.Edmund S. Phelps, Money-Wage Dynamics and Labor Market Equilibrium, „Journal of Political Economy” 1968, 76: s. 678–711.. Wbrew obowiązującemu konsensusowi dowodzili, że wymienność ta w dłuższym okresie nie ma ekonomicznego uzasadnienia, ponieważ uczestnicy rynku skorygują swoje zachowania w następstwie wzrostu inflacji, uwzględniając zmianę tempa wzrostu cen i w konsekwencji spadek bezrobocia będzie jedynie przejściowy (pionowa długookresowa krzywa Philipsa, zależność opisana przez Philipsa może wystąpić jedynie w krótkim okresie).
W latach 70. krytyka krzywej Phillipsa stała się powszechna w związku z pojawieniem się, głównie w Anglii i w Stanach Zjednoczonych, zjawiska stagflacji. Polegało ono na utrzymywaniu się zarówno wysokiej inflacji, jak i wysokiego bezrobocia, co było zaprzeczeniem wniosków płynących z analizy krzywej Phillipsa.